Wyższe Sfery, Szlachta i Domy Magiczne

2. Szlachta

Prawa, obowiązki i tradycje szlacheckie

Szlachta to ogół rodzin niemagicznych posiadających ziemię, tytuł i herb, nadane przez władcę terenów, na jakich dany ród żyje. Tytuł szlachecki może być nadany z różnych powodów, na przykład za szczególne zasługi na polu bitwy lub wsparcie monetarne głowy kraju w trudnej sytuacji. Tradycja nakazuje, by nazwisko szlacheckie pochodziło od nazwy posiadłości lub terenów, jakie wchodziły w skład ziem danego rodu, przez co znakomita większość z nich zaczyna się od partykuł szlacheckich, które różnią się od siebie w zależności od kraju i używanego w nim języka. Najpopularniejsze partykuły to: z, of, de, d', von, van, van der, du.
Większość rodzin szlacheckich sięga swoimi herbowymi korzeniami dalej niż jedno tylko pokolenie, a ci, którzy niedawno otrzymali taki zaszczyt, często traktowani są gorzej od reszty i muszą najpierw "sprawdzić się", by zostać przyjętym do kulturalnego towarzystwa. W teorii każda rodzina szlachecka powinna być zapisana w rejestrze władcy, gdzie podane są szczegóły na jej temat, takie jak genealogia, należne im ziemie, herb i tym podobne. Rejestr można sprawdzić, nie jest on jednak dostępny dla każdego.
Istnieje wiele tradycji szlacheckich, spośród których wiele ma znaczenie jedynie na pewnym terenie. Niemniej jednak, żaden szlachcic Aesterionu nie powinien poniżać się wobec innych, traktować ich z przesadną, poddańczą wręcz grzecznością, kłaniać się osobom o podobnym lub niższym od siebie statusie, czy nawet otwarcie prosić o cokolwiek. W teorii wszyscy członkowie szlacheckiego stanu powinni być sobie równi i chociaż w praktyce nigdy tak to nie wygląda, otwarte przyznawanie się do swojego niższego stanowiska w społeczeństwie jest uznawane za jedno z najgorszych upodleń i powód do ostatecznej utraty twarzy w oczach innych.
Szlachcice mają obowiązki, które muszą spełniać - wymaga się od nich podlegania władcy, panowania nad wyznaczonymi dla nich ziemiami, walki u boku monarchy w razie potrzeby, przesyłania podatków na rzecz korony, a także uczestniczenia w życiu politycznym kraju. To ostatnie zobowiązanie może oznaczać, że część członków rodziny szlacheckiej zostanie wyszkolona na państwowych urzędników lub dyplomatów w służbie władcy, a także że przedstawiciele rodu będą zabierać głos na zjazdach, sejmikach, czy innych, tym podobnych formach rządowych, zależnie od ustroju kraju. Niekiedy członkowie rodzin szlacheckich są też wzywani na dwór władcy, gdzie wymaga się od nich wypełniania różnorodnych ról, jednocześnie upewniając się przy tym, że cały ród pozostanie wierny władcy. Chociaż szlachecki tytuł wiąże się z całym szeregiem przywilejów, nie oznacza to jeszcze, że każdy szlachcic jest nietykalny - nawet jeśli taki by się sobie zdawał, rzeczywistość może szybko naprostować podobne fantazje.
Obyczaje szlacheckie to temat, o którym można by się rozwodzić szczególnie, że każdy z krajów Aesterionu ma nieco inne konwenanse, których wymaga od herbowych panów go zamieszkujących. Niemniej jednak, wszędzie szlachta różni się od wieśniaków, czy mieszczan w znaczny sposób, choćby samymi manierami, sposobem ubioru, czy wysławiania się. Nie oczekujemy, że na forum każdy z graczy będzie wiedział, jak powinien zachowywać się szlachcic, czy chłop, ale w przypadku, gdy postać będzie próbowała udawać osobę o innym statusie, Mistrz Gry może poprosić o rzuty kością, symbolizujące to, jak osoby obecne przy takiej szaradzie będą ją odbierać. W wypadku, gdy postać powinna wiedzieć, jak zachować się w towarzystwie, Mistrz Gry może również zasugerować graczowi na boku, jakie zachowanie byłoby w takiej, czy innej sytuacji oczekiwane przez szersze towarzystwo.

Podział wewnętrzny szlachty

Chociaż w teorii wszyscy członkowie szlacheckiego stanu są sobie równi (przynajmniej na poziomie hierarchii społecznej), w praktyce nie jest to wcale takie proste. Różne części Aesterionu różnie tę sprawę rozwiązują, nie da się jednak ukryć, że nie wszyscy herbownicy posiadają takie same majątki czy przywileje, nawet jeśli nie chcą odnosić się do siebie wzajemnie z dodatkową dozą służalczości.
Szlachta może zostać podzielona ze względu na wiek tytułu, ilość przynależnych rodzinie ziem lub dóbr materialnych, a także bliskość relacji z władcą, czy ilość wpływów na jego dworze. Najniższe miejsce w hierarchii szlacheckiej zajmują osoby zniesławione, bez ziemi, materialnie zrujnowane i żyjące "jak plebejusze". Boczne odnogi rodów, zubożali szlachcice i ci, którzy w jakiś sposób stracili łaskę władcy mogą co najwyżej błyskać swoim herbem przed wieśniakami lub obcymi, bo wśród znanych im członków wyższych sfer nie zrobią raczej większej kariery, a przynajmniej nie bez dołożenia w tym celu ogromnych starań.