Wyższe Sfery, Szlachta i Domy Magiczne

4. Domy Magiczne

Prawa, Zobowiązania i Tradycje

Domy Magiczne jako instytucja powstały wieki temu, a najstarsze z tych współczesnych swoją genealogią sięgają czasów, gdy Aesterion wyglądał diametralnie inaczej niż dziś. Zrzeszają one najzdolniejszych magów kontynentu i przechowują tajemnice magii, o których zwykli ludzie nie mają pojęcia. Chociaż obecnie Domy w większości przypadków powiązane są z zamieszkiwanymi przez ich członków krajami, a co za tym idzie także władcami owych krajów, teoretycznie jednak członkowie Domu podlegają jedynie jego zarządowi, w którego skład wchodzi grupa starszych magów Domu, szczególnie tych pochodzących z Pierwszej Rodziny - rodziny wywodzącej się bezpośrednio od założycieli Domu i noszących to samo nazwisko co sam Dom. W przypadku, gdy sprawa wymaga odniesienia się do wyższej instancji, zebrać się może narada całej Szkoły magii, czyli grupa magów z różnych Domów zajmujących się magią tego samego typu lub narada lokalna Domów Magicznych z danego obszaru, nie są to jednak częste wydarzenia.
Mag należący do Domu ma obowiązek przestrzegania zasad narzucanych na niego przez zarząd Domu, a także bezwzględnego pilnowania przed rozpowszechnieniem się tajemnic magicznych, w tym sekretów samego używania Sztuki, które zostały mu powierzone. W wielu przypadkach oznacza to brak zgody na bliskie kontakty pomiędzy członkami niechętnie nastawionych do siebie wzajemnie Domów, czy ograniczanie możliwości zawierania związków.

Podziały wśród magów

Chociaż niektórzy chcieliby wierzyć w to, że każdy z wykształconych użytkowników Sztuki jest równy, rzeczywistość nijak ma się do tych pięknych, braterskich ideałów. Społeczność magów jest dużo bardziej zhierarchizowana niż przynajmniej udająca równość szlachta, a do tego pełna splątanych zależności, od których rozpoznania zależy, czy zabłyśnie się w towarzystwie. Dobrze wychowany mag powinien zawsze wiedzieć, gdzie w danej chwili znajduje się na socjalnej drabinie i pamiętać, wobec kogo ma zachowywać się jak pokorny suplikant, a komu ukłonienie czapki spotka się z ośmieszeniem. Na całe szczęście ten szalony taniec wymagany jest przede wszystkim podczas oficjalnych okazji i spotkań w oficjalnym gronie, co pozwala na lekkie rozluźnienie obyczajów podczas codziennych zmagań ze światem. Jednocześnie, podział ten może doprowadzić do wyjątkowo komicznych sytuacji, w których dwójka bliskich przyjaciół bez oporów żartująca ze sobą i upijająca się w swojej obecności regularnie, nagle trafia na oficjalne przyjęcie Domu, gdzie jakakolwiek oznaka wzajemnej poufałości byłaby odebrana jako horrendalny nietakt obydwu stron.
Hierarchia magiczna składa się z kilku poziomów, spośród których każdy może działać osobno, jako niezależny w dużej mierze "suwak" wskazujący na aspekty składające się na status danej osoby w grupie. Ze względu na samą przynależność do Domu, chociażby, można zauważyć, że najniższy status będzie mieć osoba, która z jakiegoś powodu przestała do Domu należeć (co zresztą jest sprawą wyjątkowo rzadką i delikatną, biorąc pod uwagę ilość sekretów, jakie mogłaby taka postać "przypadkiem" komuś wypaplać), nieco wyżej plasowałby się mag samouk, który do Domu nigdy nie należał, jeszcze wyżej znaleźliby się szeregowi członkowie jednej z Rodzin podchodzącej pod Dom, członkowie Pierwszej Rodziny, a na samym szczycie zarząd Domu. Hierarchia komplikuje się dalej, kiedy weźmie się pod uwagę edukację (magowie wielką wagę przywiązują do wiedzy uniwersyteckiej i tytułów tam nabytych), historię Domu czy Rodziny (najstarsze z Domów cieszą się największym uznaniem), czy nawet możliwości magiczne danej osoby (zdolny mag może znacząco podskoczyć w hierarchii, nie jest to jednak standard). Co ciekawe, wpływy polityczne i poziom posiadanych dóbr materialnych generalnie nie jest brany pod uwagę, jeśli chodzi o plasowanie magów w hierarchii, a przynajmniej tradycyjnie tak to powinno wyglądać - mag-samouk będący zaufanym doradcą okolicznego króla nie będzie przez innych magów traktowany z szacunkiem należnym wysoko postawionemu użytkownikowi Sztuki. W praktyce, niestety, ideały te ustępują czasem mocy pieniądza, co nie oznacza jeszcze jednak, że nie spotyka się to ze złośliwymi docinkami i chichotami, nawet jeśli tylko z cienia.