Albion

**Administrator** · (Ten post był ostatnio modyfikowany: 15-02-2026, 11:51 PM przez Administrator.)

Albion

~ Kraj Pieśni i Przysięgi ~

Wyspiarski kraj, którego piękno opisują niezliczone ballady, układane przez absolwentów Kolegium Truwerów, które ma tam swoją siedzibę. Po ziemi nasiąkniętej starożytną magią podróżują tam błędni rycerze, szukający chwały, by stać się wartymi wybranków swoich serc. Mówi się, że Albion to kraj najbliższy baśniom - potrafi być jednocześnie piękny, pełen fantazji i liryzmu, by chwilę później przypomnieć o swojej bezwzględnej naturze. Jako, że leży poza kontynentalną częścią Aesterionu, zawsze stał nieco z boku, obserwując swoich kłótliwych sąsiadów z odległości częściej, niż wchodząc z nimi w bliższe relacje.

Mapa Archipelagu

Położenie:
Archipelag złożony z trzech większych i kilkudziesięciu drobniejszych wysp, leżących na zachód od kontynentalnej części Aesterionu, oddzielony od niej Drogą Wichrów.
Tereny pokryte wzgórzami, z kilkoma wyższymi pasmami górskimi, wciąż jednak stosunkowo niskimi i krótkimi w porównaniu ze szczytami na kontynencie. Duża część wysp usiana jest też pomniejszymi jeziorami.
W związku z wyspiarskim położeniem, kraj odznacza się raczej zrównoważoną pogodą, w której zima i lato nie różnią się dużo, a większość roku jest po prostu chłodna i mokra, z przewagą tej pierwszej cechy na zachodnich wybrzeżach.

Stolica: Ascalot
Oryginalnie miano to odnosiło się jedynie do stojącego na klifie zamku, z czasem jednak zaczęto używać go również do opisywania rozrastającego się wokół twierdzy miasta. W jednym z dawnych języków Albionu "Ascalot" oznacza mniej więcej tyle co "nad urwiskiem", jeśli wierzyć informacjom przechowywanym przez Kolegium Truwerów, mający w mieście swoją siedzibę.
Jednym z bardziej charakterystycznych budynków na terenie Ascalotu jest ogromna biblioteka przyłączona do głównego budynku Kolegium. Zbudowana z białego kamienia i górująca nad okolicznymi obiektami, robi niemałe wrażenie na przyjezdnych.

Inne istotne ośrodki:
Gwynawyd - Stolica jednej z trzech największych wysp należących do Albionu - wysuniętego najbardziej na północ Kineloch. Dawniej, przed zjednoczeniem królestwa, była również stolicą osobnego kraju, a w zasadzie dwóch, które złączyły się ze sobą tymczasowo, by sprzeciwić się wspólnie ówczesnemu Albionowi. Gwynawyd to sporych rozmiarów miasto portowe. Od kilku lat kręci się po nim sporo obcych z zachodu - kupców Konfederacji Zachodniej. Całe Kineloch składa się głównie z terenów górskich, wielu jego mieszkańców para się więc hodowlą owiec i kóz, z których wełny powstają najdroższe na kontynencie koce, płaszcze i tym podobne. Stereotypowy mieszkaniec Gwynawyd jest dumny, uparty i niechętny do wydawania z trudem zarobionych pieniędzy.

Ważne informacje historyczne:

Kiepsko utrzymywaną tajemnicą na dworze jest od lat, że stan zdrowia (zarówno fizycznego, jak i psychicznego) króla Perrina II nie należy do najlepszych. Od śmierci syna, zaczął wycofywać się z życia publicznego coraz bardziej, w międzyczasie zawstydzając swoich poddanych nielogicznymi wybuchami wściekłości przed obcymi dygnitarzami. W międzyczasie dziedzic władcy, księżę Alinor, zaczyna coraz aktywniej, choć wciąż nieoficjalnie przejmować rolę regenta. Ostatecznie, pod koniec 98 roku Nowej Ery, król zupełnie przestaje opuszczać swoje komnaty na zamku w Ascalot. Zaczyna się mówić o koronacji nowego władcy w ciągu najbliższych lat, nawet jeśli Perrin II wciąż utrzymywać się będzie przy życiu.

Podczas polowania w tragicznym wypadku ginie kolejne dziecko starzejącego się już króla Perrina II - jego syn i aktualny spadkobierca. Z czwórki dzieci, władcy Albionu zostaje jedynie połowa, a władca zaczyna podejrzewać kolejne spiski. Kilka miesięcy później podczas większości oficjalnych wystąpień u boku władcy pojawia się już stale najstarsze z jego pozostałego przy życiu potomstwa, księżę Alinor.

Czerwona Śmierć, zwana najczęściej po prostu Plagą, pojawiła się po raz pierwszy setki, a może tysiące lat temu, podobno przychodząc na Aesterion z zachodnich wysp. Przerażająca choroba zniknęła z mapy na ponad wiek i uznana została za wymarłą, a jednak w okolicach 83 roku Nowej Ery zaczęły pojawiać się na archipelagu pogłoski o tym, jakoby wyjątkowo podobna zaraza niszczyła albiońskie wioski.

Targany wściekłością i żalem po stracie córki, król Albionu zarządza ostateczne rozprawienie się z rebeliantami. W stolicy Arrane wybucha Ostatni Bunt - ludzie południa nie poddają się i zaczynają odpowiadać atakami na pojawianie się królewskich wojsk w portach. Niestety, pozbawiona wystarczających środków i ilości zdolnych do walki ludzi rebelia z góry spisana jest na porażkę, chociaż nawet wizja nadciągającej tragedii nie zdaje się łamać ducha wołających o sprawiedliwość i wolność Arrańczyków. Po prawie roku walk stolica wyspy upada i zostaje do szczętu spalona. Spośród tych, którzy pozostali w mieście do końca, mało komu udaje się ujść z życiem. Kiedy stygną pokrywające ruiny popioły, król wydaje nowy dekret - zakazane jest wspominanie nazwy zniszczonego miasta, a także odwiedzanie jego ruin bez zezwolenia. Od tego czasu dawna stolica znana jest już tylko jako Kurhan na Arrane.

Chociaż mówi się, że lud Kineloch walczył z zaborcą zacieklej, to położone na południu Arrane wytrwało przy swoim buntowniczym podejściu wobec Perevalów najdłużej - można by rzec, że do samego końca. Bunty na Arrane nie wygasały, pomimo ilości wojsk i straży, jakie kolejni władcy wysyłali, by zaradzić temu problemowi. Ostatecznie, cała niechęć Arrańczyków wobec panującej nad nimi obcej dynastii skumulowała się w jednym punkcie, doprowadzając do przeprowadzenia przez rebeliantów ataku na przejeżdżającą przez stolicę wyspy księżniczkę Ygraine Pereval - najstarszą z dzieci króla Perrina II i jego spadkobierczynię. Księżniczka zginęła od strzały na miejscu, pośród rozpierzchającego się w popłochu tłumu. Chociaż złapano kilka osób podejrzanych o członkostwo w spisku, każdy z nich do samego końca upierał się, że to on był samotnym strzelcem, który dokonał morderstwa.

Władcy wyspy Avelyon od pokoleń próbowali podporządkować sobie pozostałe ziemie archipelagu avallońskiego, jednak dopiero u progu Nowej Ery udało się im podbić dwa największe ośrodki sprzeciwu, jakimi były pozostałe z trzech największych wysp zachodnich: Kineloch i Arrane. Wstąpienie na tron zjednoczonego królestwa Galois I Perevala dało początek dynastii, która po dzień dzisiejszy rządzi Albionem. Zakończył się okres otwartych wojen wyspiarzy, ustępując nadchodzącym dekadom rebelii i buntów.

Ważne informacje kulturowe:
Kraj pieśni i przysięgi, jak zwykli opisywać go odwiedzający zachodnie wyspy podróżni. Sformułowanie to, choć krótkie, dość dobrze oddaje główne cechy charakterystyczne tradycyjnego podejścia Albiończyków do życia - są oni narodem, który ogromną wartość przywiązuje do tradycji pieśniarskiej, jak również bezwzględnej, rycersko-romantycznej wędrówki Drogami obranych sobie Patronów.
Szczególnie wśród szlachty i rycerstwa popularna jest idea miłości dworskiej, postrzeganej jako wyidealizowane uczucie żywione wobec drugiej, zwykle wyżej od siebie postawionej osoby (wybranka czy wybranki), które prowadzi do samodoskonalenia. Powszechne jest dedykowanie swoich osiągnięć wybrankom. Co ciekawe, niektórzy decydują się przynosić chwałę imieniu osoby, która już nie żyje - wyjątkowo popularna jest tu zamordowana księżniczka Ygraine, uważana powszechnie za idealnego potomka dynastii królewskiej.

Święta i festiwale:
• Dzień Koronny, ostatni dzień pełni lata. Obchodzony hucznie festyn na cześć zjednoczenia kraju. Istotnymi częściami są przemowa władcy, największy w roku turniej rycerski, liczne wystąpienia znanych trubadurów oraz nocne palenie kukieł przedstawiających "wrogów korony".
• Długa Noc, noc przesilenia zimowego. Tradycyjnie noc, podczas której Albiończycy nie śpią, do rana słuchając pieśni i opowieści trubadurów - zaśnięcie podczas Długiej Nocy uznawane było za zły omen. W ciągu ostatniego wieku coraz częściej organizowane są z jej okazji również całodzienne przyjęcia i konkursy muzyczne.
• Nowy Rok, pierwszy dzień wiosny. W pierwszy dzień nowego roku odbywają się w Ascalot pasowania rycerskie. Całe miasto przyozdobione jest zielenią, a pochody ubranych w barwne stroje rycerzy przemierzają jego ulice ku uciesze mieszkańców (szczególnie tych młodszych).

Krążące plotki:
• Albiończycy pochodzą od starożytnego ludu Fée, który wywodzi się bezpośrednio od Patronów.
• Śmierć księżniczki Ygraine była spiskiem, ale nie mieszkańców Arrane - łucznicy zostali podstawieni dla zatarcia śladów i ukrycia prawdy.
• Stary król został przeklęty przez ludzi, których skazał na śmierć po podbiciu Arrane i teraz wszyscy jego dziedzice będą ginąć jeden po drugim.
• Król nie żyje od przynajmniej kilku lat i z jakiegoś powodu jest to ukrywane.
• Król nie jest chory, tylko nadużył magii i został częściowo skrystalizowany - dlatego jest ukrywany na zamku.
• Podobno jakaś wieś zniknęła z powierzchni ziemi - pozostał po niej tylko pusty plac.

Prominentne grupy:
• Trubadurzy - Zależnie od części kraju, której pochodzą, nazywani także truwerami lub bardami. Nie są to zwykli muzycy czy wierszokleci, a wykształceni w specjalnych kolegiach artyści i historycy o ogromnej wiedzy oraz trenowanej przez lata pamięci. Ich sztuka związana jest nierozerwalnie z Drogą Patrona Pamięci, Sovendrai. Ich główną misją w świecie jest kolekcjonowanie opowieści i faktów historycznych, celem uzupełniania zasobów bibliotek swoich kolegiów, z których największa mieści się w stolicy królestwa.
• Chevaliers - Zwani również paladynami. Luźne zrzeszenie rycerzy podróżujących po kraju i świecie, zazwyczaj w imieniu członka królewskiego lub lordowskiego dworu, któremu chwałę pragną przynosić. Ich działania kierowane są specyficznym etosem rycerskim, w którego zasady wchodzą: hojność i pomoc ubogim, honorowość i szlachetność postępowania, prawdomówność i dotrzymywanie danego słowa. Część chevaliers składa przysięgę wierności nie tylko swojemu wybrankowi czy wybrance, ale również dodatkowo jednemu z Patronów (najczęściej Prawdy, Protekcji lub Służby).

Podejście do magii:
Albiończycy uważają się za potomków ludu Fée, który miał pochodzić bezpośrednio od Patronów, więc w kraju większą uwagę przywiązuje się do błogosławieństw i podążania Drogą, niż do magii kryształów. Niemniej jednak, pochodzi stamtąd kilka dobrze znanych na kontynencie Domów magicznych, w tym Dom Lachance, który kształcił między innymi króla Perrina II.

Władca i sposób sprawowania władzy:
Jak dotąd wszyscy królowie (termin odnoszący się do władców niezależnie od płci) Albionu pochodzą z dynastii Perevalów z Avelyon. Obecnie oficjalnie na tronie zasiada wciąż Perrin II, znany wśród ludu jako Stary Król. Mniej oficjalnie, od kilku lat państwem kieruje najstarsze z dwójki pozostałych przy życiu dzieci króla - księżę Alinor. Poszczególne wyspy lub grupy mniejszych wysepek mają też lordów, którzy zajmują się codziennymi sprawami swoich terenów.